نمی دونم چرا هر موقع من تصمیم می گیرم مثل بچه آدم وبلاگ نویسی کنم باید یه چیزی مانع کار بشه .... الآن هم که این مهمون داری و درس های دانشگاه و امتحان های استادهای خوشحال همین اول ترمی و این مسافرت های یکی دو روزه نمی ذاره ....

به زودی اوضاع بهتر می شود اگر خدا بخواهد ....

پ ن : غیر از اینکه این اولین پستی است که از سایت کتابخانه دیجیتال دانشگاه نوشته شده اولین پستی نیز هست که از دانشگاه نگاشته می شود  و این در حالیست که ما شدیدا از سرعت خفن اینجا کیفور شده و دچار پدیده ذوق مرگ زدگی نوع حاد هستیم ....

پ ن : این سرعت خفن می تواند هر آدم عاقلی را وسوسه کند که به جای اینکه یکشنبه ها و سه شنبه ها سر کلاس معماری کامپیوتر ۳ تا استاد مختلف برویم تا بار علمی مان را زیاد کنیم بیاییم اینجا و اعمال دانلود و آپلود و کامنتیدن و وبلاگ نویسی و غیره انجام دهیم ....و یک صدای وسوسه اور در گوشمان می گوید به درک که معماری درس خیلی مهمیه .... و صدای دیگری می گوید کی گفته کنکور ارشد سخته .... و صدای دیگری می گوید می تونی از این به بعد سیگنال گرجی رو فقط بری سر کلاس و به اون استاد دیگه فکر نکنی .....

چند وقتی بود که احوالات درونی شدیدا افتضاح بود ...تمام مدت در درون احساس می کردم دو نیروی مخالف دارند با هم میجنگند .... عشق با نفرت .... انتقام جویی با بخشش....امید و نا امیدی و هزارها دیگر....وجودم شده بود میدان جنگ ...ان هم جنگی که پایانی نداشت ...انتقام جویی بر بخشش مسلط شده بود ...نفرت بر عشق ...نا امیدی بر امید ...مرگ بر زندگی ...غم بر شادی ...و در این بین من رفته رفته نابود تر می شدم...!

نمی دانم یک باره چه شد ....شاید از سفر شمال شروع شد ...روی تکه سنگی کنار دریا تنهای تنها نشسته بودم ...داشتم سنگ خارا را می خواندم برای دریا ...با همین صدای گرفته از سرماخوردگی... وسطش هی سرفه میزدم و در همین حین فکر هم می کردم که دوباره شنیدم ....صدایش را ! همان صدایی که خیلی وقت بود دیگر چیزی نمی گفت .... شادی یکباره در قلبم پیچید...در آن لحظه خیلی کوتاه احساس کردم اصلا هیچ غمی ندارم و آن وقت بود که پی بردم به نبودم ....او بود بود ...هست بود و من نیست !

ولی همه این ها یک لحظه بود و دوباره اوضاع شد مثل قبل و وجود من میدان جنگ .... تا اینکه آمدیم تهران ... خانه پسر عمه ...خانوم خوبی دارد ....بسیار دوست داشتنی است این زن برای من....همیشه توی کتابخانه اش فضولی میکنم ...کتاب های خوبی دارد و من هم که عاشق کتاب .... کنار کامپیوتر یک یونولیت چسبانده بود روی دیوار و رویش گونی کشیده بود و یادداشت های کوچکی برای خودش نوشته بود و سوزن کرده بود به آن ......با خواندنشان دوباره یک لحظه پر شدم از شعف ...و شادی چیره گشت در درون .... یک حسی شبیه آن روزی که سر صحنه ابوعطا می زدم ...حس رها بودن ....

در این دو روز سفر من دو بار احساس کردم برگشته ام .... حس کردم مهری قدیم تر ها را ....!

آمدیم خانه ...تصمیم گرفتم Board ای درست کنم و چیزهای فراموش شده را در ان بنویسم ....آنچه که نمی خواهم باشم را ...آنچه دریافته ام را ....و شروع کردم به کاغذ بریدن ....

نوشین هم امد ... حرف هایش مرا در مسیری که پیش گرفته بودم مردد کرد .... و شاید تردید بهترین چیز بود ....

شب بود که بلاگ خوانی مان گل کرد ...وبلاگ واله را باز کردم ....قبلا کامنتهای نویسنده را در بعد کیهانی زیاد دیده بودم .....و این اهنگ بلاگش بود که مرا مدهوش کرد ......چند بلاگ جدید دیگر هم باز کردم ....شروع کردم به خواندن و دوباره احساس کردم که از شنیدن افکار ادم ها لذت می برم ... چندتایی را نت برداری کردم تا در Board ام هم بنویسم ...

در این بین اتفاق دیگری هم افتاد ... در حین شنیدن مکرر آهنگ بلاگ واله (و من چقدر خوش شدم از اینکه این اهنگ زیبا loop  اش true  است و هی نباید play  اش کنی...)دست لغزید روی تکه کاغذی که کنار دستم بود .... شعر بود که "می خرامید بر حریر ساکت دفتر" ....

 و من چقدر وقت بود که شعر هم نگفته بودم  :

  تا جام دلم پر بود از عشق اهورایی                غم مرده بُد و زنده بس شور و چه شیدایی

غافل شدم اما حیف، از ساقی میخانه         مستی بگذشت ای دوست، دل ماند و پشیمانی

چقدر خوشحالم که بهترین انتخاب رو کردی و چقدر ممنونم....

چقدر نسنجیده آزردمت ......و تو چقدر صبورانه شنیدی و بخشیدی....

چقدر تشنه شده ام ... احساس میکنم آنچه را که مدت ها بود گم کرده بودم پیدا شده ...حق با توست .... ! هر دوی ما در دسته اول هستیم....

پ ن : یکی از نیمه کاره ها داره تموم میشه ...به محض اولین فتح عکسش رو می ذارم اینجا ...

نمی دونم چرا ... فقط می دونم هر روز نیمه تموم های زندگیم داره بیشتر می شه ....کتاب های نیمه تموم ... تصمیم های نیمه کاره .... لذت های نصفه نصفه .... آرامش های ناتمام ... کار های نیمه کاره .... مرتب از این شاخه می پرم اون شاخه شاید یه جایی پیدا شه که روحم از بودن در اونجا لذت ببره ...این احساس گیجی دیگه داره واقعا کلافه ام می کنه .... 

خیلی بده که بفهمی یکی داره واست نقش بازی میکنه ....داره دروغ می گه.... و تو مجبور باشی خودت رو بزنی به نفهمی و هی از خودت بپرسی آخه چرا ؟؟؟!!

گاه احساس می کنم در ذره ذره وجودم به جای مهر تنفر است که دارد جایگزین می شود ... اگه همین طور پیش بره تا چند وقت دیگه من خود نفرت می شم ......

 می خوام دوباره اینجا بنویسم ....راستش تا دوباره عادت کنم به نوشتن شاید کمی سخت باشه ... گفتم شاید اگه ظاهر بلاگ رو جوری کنم که با حال و هوای کنونیم سازگاری داشته باشه بهتر باشه ...

خیلی دلتنگ دوستایی هستم که خوندن نوشته هاشون یه روزی واقعا واسم لذت بخش بود ....

۱- لپ تاپ داغون شده ... انتی ویروس نصب کردیم درستش کنیم گویا بدتر شد ....

۲ - خاله خانومی دوباره داره میاد ییلاق قشلاق ....

۳ - نمره امتحانی که ما ۲۳ ام خرداد داده بودیم هنوز اعلام نشده .... به نظر شما چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

۴ -کمی احساس بیگانگی با دنیای دورمان می کنیم ...

چقدر دوست داشتم امروز بروم امامزاده ام ...باید برایش دعا کنم....دلشوره ای عجیب تمام وجودم را گرفته و تهوع ناشی از استرس کم کم دارد خودش را نشان می دهد ...!

پ ن ۱: برایش دعا کنید ...

پ ن ۲ : فکر کنم یکی از مزخرفاتی که در طول زندگیم باهاش مواجه شدم کنکور باشه !!